یـــارا معصومی

سخن زیبای رابرت فولگوم..

 

اغلب آنچه را که باید برای چگونه زیستن، چه انجام دادن و چگونه بودن میدانستم، در کودکستان آموختم. خِرَد، در رأس قلۀ آموزشهای مدرسه نیست بلکه آنرا می توان در زمین بازی کودکستان یافت. اینها چیزهایی هستند که آموختم:

  • همه چیزت را با همه شریک شو.

  • دوستانه بازی کن.

  • دیگران را نزن.

  • هر چیزی را سر جایی که پیدا کردی بذار.

  • خرابکاری خودت را تمیز کن.

  • چیزهایی که مال تو نیستند را برندار.

  • وقتی به کسی آسیب می رسانی ، عذر خواهی کن.

  • پیش از خورد غذا ، دست های خود را بشوی.

  • پس از رفتن به دستشویی ، دسته سیفون را بکش!

  • بیسکوییت گرم و شیر سرد برایت خوب است.

  • زندگی متعادلی داشته باش.

  • هر روز مقداری بیاندیش ، نقاشی بکش ، طراحی کن، آواز بخوان ، برقص ، کارو بازی کن.

  • بعد از ظهرها کمی بخواب.

  • وقتی دسته جمعی بیرون می رویم ، مراقب عبور وسایل نقلیه باشید ، دست یکدیگر را رها نکنید و در کنار هم بمانید.

  • حواست به شگفتیها باشد. دانه ای که درون لیوان پلاستیکی کاشتی یادت می آید؟ ریشه ها پایین می روند و ساقه ی گیاه بالا می آید و هیچکس نمیداند چرا یا چگونه، ولی همگی ما مانند آن هستیم!

  • ماهی، موش و حتی دانه ی درون لیوان پلاستیکی همگی می میرند.ما هم همین طور.

  • همیشه به یاد داشته باش که بنگری.

  • هر چه باید بدانی ،در جایی در این جهان وجود دارد.

  • قانون طلایی و عشق و بهداشت اولیه.

  • شناخت محیط زیست و سیاست و زندگی عاقلانه.

به این فکر کن که اگر همگی ساعت 3 بعد از ظهر یک لیوان شیر و مقداری بیسکوییت بخوریم و لختی بخوابیم، یا اگر قانون جهانی وجود داشته باشد که همه باید هر چیز را هر جایی که پیدا می کنند سر جایش بگذارند و خراب کاری خود را خودشان درست کنند، دنیا عجب جای خوبی میشد. و جداً که مهم نیست چند سال داشته باشیم، هر گاه به دنیای بیرون می رویم بهتر است دست یکدیگر را بگیریم و در کنار هم بمانیم. (رابرت فولگوم)

+


design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir